Afgelopen vrijdag werd bij VCCR een Citroën C-zero afgeleverd. En ik was in de gelukkige omstandigheid voor het eerst van mijn leven in een elektrische auto te stappen. En geloof het of niet hij reed gewoon weg. Eerst 5 hoog de parkeergarage in en later over de snelweg naar huis. Wel waren als bij een automatisme mijn ogen gefocust op de blokjes van de nog aanwezige elektriciteit. Vragen hoeveel kilometer kan ik nog, zal ik het halen en kan ik thuis gewoon met 220 opladen speelde door mijn hoofd.

Zaterdag de auto aangesloten op ons elektranet en ja, hij laad op. Het duurt wel een uur of 3 maar dan heb je ook wat, de meters staan weer 100 % vol. Fijn! Zondagmorgen met de auto naar de sportschool en daarna gelijk weer aan net. Om 13.00 uur, gelukkig weer opgeladen.  Enthousiast door het stille rijden en trots om eens iets nieuws te laten zien aan je schoonouders togen wij op weg naar Leersum. Anders 50 minuutjes rijden, zijn het nu opeens meer dan 60 kilometer, toch wel ver. Maar met de wind mee en overdag rijden, blijken we het met 70% elektriciteit verbruik  te halen. Gelijk de auto aan het stroom en gezellig een kop thee drinken. Na 2 uur geven de meter aan dat de auto voor 75% is gevuld, we kunnen weer terug.

Het begint echter schemerig te worden en ook blijkt het erg koud in de auto. Maar erger nog we hebben wind tegen. Al met al loopt de meter snel terug en bij Woerden moet ik concluderen dat we het niet gaan redden. Mijn eigen ouders brengen uitkomst. Zij wonen in Harmelen. Een warme maaltijd is snel gemaakt en wij mogen mee-eten. Uiteindelijk kunnen we na achten onze reis weer aanvangen. Zo eindigt een kopje thee drinken om 13.30 uur met de elektrische auto  uiteindelijk om 20.50 uur weer thuis.

En maandag begreep ik dat ik vanaf nu te maken heb met ‘afstandsangst’. Een term dat past bij elektrisch rijden “ga ik het wel halen?”.

Conclusie: De elektrische auto is stil en prima voor korte stukjes maar onbezorgd in een auto stappen kan nu nog niet.

Rik

De afgelopen weken werden gevuld met sneeuw en ijspret en de gevolgen die dat had op het treinverkeer in Nederland. Hierbij zijn vergelijkingen gemaakt met andere landen, waaronder Zwitserland. Daarnaast werd ook de bonusdiscussie van de directieleden van de NS onderdeel gemaakt van de noodzakelijke winterdienstregeling.

Laat ik als eerste zeggen dat elke vertraging er één te veel is! Anders is de discussie in de politiek, gevoed door de media, dat het beleid en maatregelen van NS en Prorail aan de kaak stelt. Dit lijkt op het afwentelen van eigen slechte besluiten en de druk op lage prijzen in het openbaar vervoer. Het optreden van incidentele gebeurtenissen zijn niet in geld uit te drukken. Treffend was de vergelijking op het Journaal met Zwitserland. In alles lijkt onze treinenloop op die van hen. Echter de prijs die daar wordt betaald voor het vervoer licht nationaal 60 % hoger per jaar dan bij ons. Hebben wij dat over voor 1 week sneeuwoverlast per jaar?

In Nederland hebben we een prima treininfrastructuur waarbij bijna 90 % van de treinen op tijd rijdt. Laten we eens positief nadenken over de punctualiteit van de dienstregeling van de trein. Ik ben er blij mee!

Rik

NB Terecht is natuurlijk wel de kritiek op de slechte informatieverstrekking op internet en op de stations tijdens de calamiteiten. Hierop mag de NS wel worden afgerekend.